Twitter is een uniek medium om gebruik van te maken. Je hebt mensen die roepen dat ze niet hoeven te weten wanneer een ander een tosti gaat maken en er zijn mensen die Twitter lekker actief inzetten om sociaal bezig te zijn en tegelijk hun bedrijf of stichting te promoten. Hoe dan ook, het is een nieuwerwetse manier om toch in contact te staan met jouw doelgroep, vrienden, familie of vage kennissen.

Maar wat mij vooral opvalt als je een tijdje meeleest in de verschillende balken (ik heb er meerdere openstaan via Tweetdeck) is dat er vaak van die smeekbedes langskomen. Een vraag naar een expert in een bepaalt vakgebied levert vaak al 30-40 reacties op. Een hoog smekend ‘Pick me, Pick me’ – gehalte zoals je vroeger vaak tegen kwam in de sprookjesboeken. De volgende stap na de smeekbedes zijn de stuntprijzen. Ik vraag me af of de vraagsteller daarmee geholpen is.

Hij of zij zal eerst 30-40 reacties moeten bekijken, websites bezoeken waarmee opnieuw een hele ochtend weg is. Het probleem wat er ligt, is nog steeds niet opgelost en de reacties blijven binnen stromen. Vervolgens wordt er iemand gekozen die een poging mag doen het probleem op te lossen en moeten alle 40 anderen nog vriendelijk bedankt worden voor hun reactie want het blijft social media. Al met al een flinke klus voor 1 vraag of probleem.

Ik snap dat iedereen zijn eigen bedrijf wil promoten maar ik doe niet mee met de Pick-me-hysterie of te vragen of mijn netwerk nog klanten willen zoeken door te retweeten. Mijn werk spreekt voor zich. Vind je het mooi, dan praat je er toch wel over. Kan ik je probleem oplossen? Dan help ik je graag! Maar ik zal je niet vragen rt=lief of mee doen met de Pick-Me-hysterie