Laatst las ik in een groep voor auteurs en illustratoren een post van een gefrustreerde illustrator. Een beginnend auteur had haar benaderd om illustraties te maken voor een kinderboek. Ze vertelde dat ze veel e-mailcontact hadden gehad over het project en dat zij als illustrator al veel tijd en werk erin had gestoken, nog voordat het project officieel van start was gegaan. En toen… ineens werd het stil en hoorde ze niets meer van de betreffende auteur. Gedesillusioneerd bleef de illustrator achter, met heel veel vragen waarop nooit een antwoord zou komen. Het gevoel van been there, done that borrelde bij mij al snel op. Hoe naïef we allemaal begonnen, maar uiteindelijk, door schade en schande, wijzer worden.
Via Google, e-mail en social media krijg ik altijd veel aanvragen. Heel veel. Soms zijn het geweldige projecten die ik dolgraag wil doen, terwijl ik bij andere projecten een beetje een mèh-gevoel krijg. Maar ik maak geen uitzondering: met iedereen ga ik in gesprek. Ik wil geen geglibber in mijn DM. Nee, iemand die daadwerkelijk geïnteresseerd is, wil ik graag zien en spreken. Daarom stuur ik iedereen de link naar mijn Calendly, waar ze een Zoom-meeting kunnen boeken.
Waarom?, vraag je je misschien af. Sowieso wil een echte scammer niet op beeld verschijnen, en zo vallen al heel wat ‘projecten’ af. Ontmoeten we elkaar wél in een Zoom-meeting, dan zien ze ook dat hier een hardwerkende vrouw van vlees en bloed zit, en geen onderbetaald team in India. Maar de voornaamste reden dat ik iemand graag wil spreken en zien, is omdat ik op die manier gevoel krijg bij het project. Als iemand vol enthousiasme vertelt over hoe het begonnen is en wat ze in gedachten hebben, wil ik die passie zien en hun ideeën horen.
Na de eerste Zoom-meeting komt het bijna altijd wel tot een opdracht. Maar soms glijden er nog weleens van die types voorbij die tijdens de Zoom ontzettend enthousiast zijn. De complimentjes vliegen me om de oren, ze hopen zó dat ik tijd heb voor hun project, want ze willen alleen maar met míj werken. En dan… wordt het stil. Het project, dat ik had ingepland omdat ze echt zeker wisten dat ze met mij wilden werken, zakt steeds verder naar de bodem van mijn lijst. Ik stuur nog een mailtje, om dan wel of geen antwoord te krijgen.
Heel soms, als ik iets zoek in mijn archief en dan oude namen tegenkom, google ik die auteurs nog weleens. Hebben ze het ooit uitgegeven? Zijn ze met iemand anders in zee gegaan? Vaak kan ik niets meer terugvinden over de persoon of het project. Maar soms lees ik dat ze iemand anders hebben ingehuurd. En dat is helemaal oké. Of je nu wel of niet bent doorgegaan met het project, of je mij of iemand anders hebt ingehuurd, het is oké. Maar wees dan wél zo lief om het ons even te laten weten. Een vage beleefdheidsvorm die misschien in de vergetelheid is geraakt, maar waar ik nog steeds waarde aan hecht.
Wees niet die ‘ghost writer’ die mensen ghost. Jij vindt het ook niet leuk als jouw date dat bij jou doet. Wij vinden het ook niet leuk als onze potentiële klanten dat doen.