Ik hou van de Engelse taal. Ik lees ook altijd alleen maar Engelse boeken, vooral Brits Engels natuurlijk. Op dit moment verslind ik de serie Glass & Steele, die zich afspeelt in het oude Engelse Londen tussen 1880 en 1915. Soms zijn mijn dagen zo chaotisch dat ik niet kan wachten om mijn bed weer in te duiken met mijn boek en te verdwijnen in het Londen van de vorige eeuw, waar men nog sprak over “moving pictures”. Ineens snap ik ook waar het woord “movie” vandaan komt: het is een afkorting van moving pictures. En zo zijn er meer woorden waar ik soms om kan grinniken.
Maar laat ik niet te veel afdwalen. De chaos is vreselijk de laatste maanden, misschien wel het afgelopen jaar. Het herstellen van mijn eigen auto-ongeluk, het overlijden van mijn vader, mijn moeder die echt heel veel zorg nodig heeft, het ongeluk van mijn partner… en dan loopt ook nog eens, van de ene op de andere dag, de partner van mijn dochter de deur uit op een vreselijk asociale manier. Zonder reden, maar heel agressief, terwijl ze hem altijd geholpen heeft, probeert hij haar nu moedwillig de grond in te stampen. Niemand had het zien aankomen. Het is vreselijk om je dochter zo te zien lijden en haar pijn niet te kunnen wegnemen met een kusje op de pijnlijke plek.
Ik doe het allemaal echt met liefde hoor, klaarstaan voor iedereen, maar aan het eind van de dag voel ik me echt leeggezogen. En dan moet ik mijn werk nog doen. De afgelopen avonden had ik wat meer tijd voor mezelf. Klanten hadden nog steeds geen feedback gestuurd over het werk dat ik gedaan had, dochterlief had haar liefste vriendinnetje te logeren voor steun en mijn partner was druk met doktersafspraken. En zo had ik ineens wat avonden voor mezelf. Al maanden liep ik rond met een nieuw boekidee, maar ik had gewoon de tijd niet om eraan te beginnen. Tot nu. Ondanks de hittegolf zet ik een kop thee. Ik ga zitten, neem mijn laptop op schoot en begin te typen. Het boek vloeit letterlijk uit mijn vingers, alsof het zichzelf schrijft. Ik voel iets opborrelen wat ik lange tijd niet heb gevoeld: een sprankelend vleugje geluk. En dan besef ik weer hoe dol ik ben op verhalen schrijven. In gedachten zie ik de illustraties al voor me.
Het Engelse spreekwoord borrelt omhoog: “When things fall apart, they are actually falling into place.” Deze dagen zijn zeker zwaar voor mijn dochter, maar ik weet zeker dat, wanneer we er later op terugkijken, we blij zullen zijn dat hij nu is opgerot en niet tien jaar later. Mijn partner is na zijn ongeluk letterlijk uit elkaar gevallen. Zijn botten moeten stuk voor stuk weer helen, maar ook mentaal en emotioneel gaat hij door een zware tijd. Ook daar geloof ik dat hij er beter uit zal komen.
En ik? Ik weet dat ik, ondanks de chaos, gewoon lekker boeken moet blijven schrijven! Mijn nieuwe boek Alisa en de geheime tuin zal binnen nu en ‘zodra het klaar is’, verkrijgbaar zijn bij Amazon.