Ik ben van dat tweede soort. Ik word niet gelukkig van “shoppen”, bergen kleding, tassen en elke maand nieuwe schoenen. Ik vind nieuwe schoenen kopen juist vreselijk, want die oude zitten zo lekker comfy en nieuwe moet je altijd weer inlopen. Nee, ik ben overduidelijk geen meisje-meisje, zoals ze dat vroeger noemden. Behalve… wanneer het aankomt op sieraden.
Als klein meisje kon ik altijd gehypnotiseerd naar de glinsterende maar overduidelijk neppe sieraden van een oudtante kijken. Zoals een kat naar een kerstboom kan kijken, zo staarde ik naar de schitteringen in haar sieraden. Misschien komt mijn voorliefde voor sieraden daar vandaan. Wie zal het weten, maar ik kan geen juwelier voorbijlopen zonder even naar de glinsteringen te staren. Niet vanwege de waarde of om mee op te scheppen, maar gewoon omdat ik het mooi vind.
Na mijn scheiding bleef ik met grote schulden achter die mijn ex-man had gemaakt en ik moest veel verkopen om te overleven. Alles wat ik van waarde in huis had, zette ik op Marktplaats. Van mijn airbrush tot aan de koelkast. Uiteindelijk zocht ik ook al mijn lang gespaarde sieraden bij elkaar en besloot ik die ook te verkopen. Het had geen waarde voor mij, dus het was ook niet moeilijk. Mijn kinderen eten kunnen geven was veel belangrijker dan een hoopje goud.
De sieraden die ik in de jaren daarna weer een beetje bij elkaar sprokkelde, waren vooral ringen en armbanden met edelstenen. Tien euro hier, twintig euro daar. Weken zoeken op Etsy naar de juiste betaalbare ring of armband en als ik die dan uiteindelijk had gevonden, kon ik daar zo vreselijk gelukkig mee zijn. Niet alleen om hoe het eruitzag, maar ook om de helende werking die erbij werd verteld. Of je er nu in gelooft of niet: het was het verhaal erbij wat het sieraad bijzonder maakte.
2025 was geen makkelijk jaar geweest. Ik voelde nog steeds de naweeën van mijn auto-ongeluk, het verdriet van het verlies van mijn vader en daarbovenop mijn partner, die letterlijk een bijna-doodervaring had en het volgens de dokters eigenlijk niet had kunnen overleven. Het zien van je partner op de intensive care, aan slangen en draden, is al traumatisch, maar zijn familie zorgde voor de ergste PTSD van die tijd. Het was ik tegen hen, waarbij verpleegsters in mijn oor fluisterden dat de bewaking met honden klaarstaat mocht ik het nodig hebben.
En ineens kwam daar een advertentie voorbij van The Vintage Company waarin ik de mooiste vintage ringen voorbij zag komen. De één nog mooier dan de ander. Alleen al door naar de foto’s te kijken werd ik blij. Het kwam niet eens in me op om zo’n ring te bestellen. Ik? Nee, ik moet sparen, dubbeltjes omdraaien. Voorzichtig met geld omgaan. Mijn kinderen en partner helpen. Natuurlijk begon ik ze wel te volgen op Instagram. Wat heerlijk, die foto’s en verhalen, de namen die ze aan de ringen gaven. Natuurlijk pikten de algoritmes het gelijk op en lieten ze me keer op keer advertenties zien van The Vintage Company. Nope, dacht ik bij mezelf, ik moet wijs zijn, en klikte weer verder.
Tot de laatste dag van het jaar. Boze mensen om me heen, verwijten, vermoeidheid en verdriet. Het was blijkbaar de beste combinatie om letterlijk hardop tegen de kat te roepen: “Fuck it, ik heb dit verdiend!” en ik drukte op bestellen. Ik vulde mijn creditcardgegevens in en bestelde de ring die me elke dag verliefd aanstaarde. Al snel krijg ik een mailtje of ik het zeker weet over de bestelde maat en ik leg uit dat de maat klopt en dat dit mijn fuck-it-ik-heb-het-verdiend-ring is. Als antwoord kreeg ik de bevestiging: niet alleen van de bestelling, maar ook dat ik het zeker verdiend heb!
Twee weken later ontving ik eindelijk de ring in een mooi doosje, met een handgeschreven kaartje erbij. Ik schiet een beetje vol. Ik ken jou niet en jij kent mij niet, maar je woorden raken me. Vanaf nu, als ik naar mijn ring kijk, kies ik voor mezelf en denk ik: fuck it, ik verdien dit!
