Ik knipper even met mijn ogen. Mijn brein draait op volle toeren. Autisme-modus kicks in: zie ik er al zo oud uit? Lijk ik op een bekende Nederlander? Is dit een voorstel? Wat bedoelt ze met deze vraag?
Ik vertel haar dat ik, net als Anton, ook een grafisch vormgever en illustrator ben en dat ik zelf verschillende kinderboeken heb uitgegeven, gewoon omdat ik het leuk vind.
Nu ik voor twee weken aan de andere kant van het land zit, bezoek ik verschillende musea in de buurt. Vandaag sta ik in het Anton Pieck Museum. Als klein kind was ik al onder de indruk van zijn werk, dus toen ik per ongeluk op het museum stuitte, moest ik er natuurlijk heen.
Het is geen groot museum, maar wát indrukwekkend. Hoe hij elke nieuwe plaat begon met grove schetsen, die hij vervolgens verfijnde, daarna de kleurvlakken koos en het geheel tot in detail uitwerkte. Ben je in de buurt van Hattem, dan is een bezoekje zeker de moeite waard.
De mevrouw achter de balie kijkt me nog steeds vragend aan. Ik glimlach en schud mijn hoofd. Nee, mijn werk ligt niet in een museum. Tot mijn verbazing vraagt ze of ik een kaartje heb, want ze nodigen regelmatig gasten uit om hun werk te exposeren of workshops te geven.
Ik geef haar mijn kaartje en loop een beetje verdwaasd naar buiten. Het warme zonnetje en de verkoelende wind brengen me weer terug op aarde.
Verdraaid… mijn werk ligt wél in een museum, bedenk ik me ineens. Het Oudheidkundig Museum in Bleiswijk, dat toch ook wel een beetje bijzonder is, toch?
