Je hebt het misschien voorbij zien komen op mijn social media: wij waren erbij, mijn dochter en ik, bij de protestmars tegen vrouwengeweld, georganiseerd door de nieuwe Dolle Mina’s.
Ik hou niet van drukte, menigten of confrontaties. Ik hou ook niet van steden en zeker niet van Rotterdam. Natuurlijk, Rotterdam is een prachtige stad waar oud en nieuw elkaar ontmoeten. Maar het is ook de stad waar pijnlijke herinneringen liggen. Muren waar ik tegenaan ben gesmeten. Gezichten van mensen die snel voorbij liepen toen ik weer werd geslagen. Bedreigingen dat ik het niet zou overleven als ik niet zou luisteren.
Maar ik héb het overleefd. Ik heb mijn ontsnapping overleefd, iets wat veel vrouwen niet kunnen navertellen. Elke week sterft er een vrouw door huiselijk geweld. Elke week verliest een kind een moeder, een ouder een dochter, door iets wat voorkomen had kunnen worden. Ik was jong toen het mij overkwam. De politie die ik toen benaderde, luisterde niet. “Het is zijn woord tegen het jouwe, we kunnen niks voor je betekenen.”
Ik voelde me niet meer veilig in mijn eigen land. Ik wilde weg uit Nederland, maar werd tegengehouden. Jaren later zit, ondanks dat ik haar wijzer en sterker heb willen maken zodat het haar niet zou overkomen, ook mijn dochter bij de politie.
“Weet je het wel zeker, wat er gebeurd is? Valse aangifte is strafbaar, hè.”
Mijn hart zinkt als een baksteen. In al die jaren is er nog niets veranderd in Nederland.
En nu zijn we opnieuw tien jaar verder. In één week worden drie vrouwen vermoord. Drie.
Het wordt afgedaan als een familiedrama.
Dus toen ik de oproep zag voor de protestmars in Rotterdam, stuurde ik die direct door naar mijn dochter. Zij reageerde meteen:
“Ik kom je om half 12 ophalen!”
Ik heb geen idee waar mijn ex nu woont. Ik weet niet eens of hij nog leeft. Toch blijft dat angstige gevoel opkomen zodra ik in Rotterdam ben. Ik weet dat hij erom zou lachen. Dat hij denkt die macht nog steeds te hebben. Maar die heeft hij niet. Want ik sta daar gewoon. Met alle andere vrouwen. Met een rechte rug. Sterk. Krachtig. Je kunt me niks meer maken.
Als we daarna met z’n allen joelend door de binnenstad lopen, voel ik een stukje opluchting. Eindelijk mag mijn stem gehoord worden. Eindelijk kan ik het uitschreeuwen. Zolang heb ik mijn verleden geheim gehouden: de terreur achter de voordeur, de emotionele chantage, psychische intimidatie, de blauwe plekken, de verkrachtingen.
Niet meer. Nooit meer.
Ook na de protestmars blijft de vraag in mijn hoofd hangen. Waarom krijgen vrouwen in dit land niet de bescherming die we verdienen? In Spanje hebben ze het aantal moorden teruggebracht naar nul. Niet door vrouwen op te sluiten in blijf-van-mijn-lijfhuizen, maar door de man een enkelband om te doen. Waarom doen we dat hier niet? Nederland hoeft alleen maar het Spaanse plan te kopiëren en te implementeren want….
Genoeg is genoeg.