"Je komt toch wel, hè?" stuurde hij op WhatsApp toen ik hem in Zweden op de hoogte hield van de bezorging van de kaarten. Ik had een mail gekregen van de drukkerij dat de levering iets later dan gepland kon zijn. Ik zat midden in Zweden met een half kapotte telefoon en slecht internet.
"Natuurlijk ben ik erbij!" schreef ik terug, want boekenfeestjes wil ik nooit missen na al dat harde werk. Ook omdat het vaak de eerste keer is dat de auteur en ik elkaar in het echt ontmoeten. Tegenwoordig gaan de besprekingen meestal via Zoom of telefoon. "Ik heb speciaal mijn vlucht teruggeboekt op donderdagavond zodat ik er vrijdag bij kan zijn."
De kaarten waren op tijd, maar of ík er op tijd bij zou zijn, was nog maar de vraag, want toen was daar ineens storm Benjamin. Met bijna honderd geannuleerde vluchten vroeg ik me af of ik die avond überhaupt nog thuis zou komen. Het viel mee: de koele Zweedse piloot vond dat er met dit 'briesje' gewoon gevlogen kon worden. Zo ging de wachttijd terug van middernacht naar half tien en kon ik de volgende dag gewoon op tijd naar het boekenfeestje.
De zaal was vol in het mooie landhuis in Leusden. Iedereen kende elkaar en ik zocht mijn vertrouwde donkere hoekje op. De moeder van de auteur was ook alleen en vond in mij een partner in crime in ons hoekje. Ik vertelde haar al dat ik niet graag in de spotlight sta. Ze glimlachte, want ze wist wat er ging komen.
Marcel, de auteur van het boek, begon zijn praatje over hoe het tot stand was gekomen, natuurlijk ook even wijzend naar mij voor de vormgeving en illustraties. Daarna kwam de redacteur aan het woord, opnieuw met een groot applaus voor de vormgeving en illustraties. Tot slot werden de eerste exemplaren uitgedeeld aan de meest bijzondere mensen, en zo werd ook ik naar voren geroepen om een gesigneerd boek in ontvangst te nemen met… jawel, nog meer applaus.
Het impostersyndroom was die avond in de auto blijven zitten. Als ik ooit al twijfelde aan mijn eigen kunnen, dan werd dat die avond voor even totaal weggespoeld.
Na het praatje van de auteur was er nog een hapje en een drankje en opnieuw kwam de een na de ander een praatje maken, alsof ik een celebrity was. Aan het eind van het feestje nog even samen met de auteur op de foto, en daarna met boek, kaart en alle veren in mijn derrière de auto in om met een goed gevoel terug naar huis te rijden.
Het impostersyndroom staat waarschijnlijk nog steeds op de parkeerplaats in Leusden te wachten, want dat hebben we daar achtergelaten!