Ik reis veel, maar mijn laatste echte vakantie kan ik me niet meer herinneren. Lesbos 2012, denk ik. Terwijl de kinderen zichzelf bezig hielden, kon ik het ene na het andere boek verslinden op mijn bedje bij het zwembad. De all-inclusive maakte het allemaal perfect.
Dus toen ik een weekje vakantie in Zweden voor mijn verjaardag kreeg, maakte ik een klein vreugdesprongetje. Het land stond al lange tijd op mijn lijstje. Ik heb zelfs gekscherend geroepen dat ik er een huis ga kopen, want de huizen in de buitengebieden zijn spotgoedkoop. Ook het idee om in alle rust, omringd door natuur te kunnen werken, leek me geweldig.
Donderdagavond laat vlogen we naar Zweden. Na middernacht kwamen we aan in ons eerste hotel, vlak bij het vliegveld, en de volgende dag namen we het openbaar vervoer naar het tweede hotel in Stockholm, waar we een aantal nachten zouden blijven.
Ik ben geen stadsmens, maar toch genoot ik van het uitzicht tijdens de busrit. De mooie gekleurde bomen, die nog eens extra oplichtten in het herfstzonnetje, waren adembenemend. Eenmaal in het tweede hotel aangekomen was het alweer avond. We konden aanschuiven bij het buffet, maar daarna ging het lichtje echt wel uit.
Het was pas zaterdag toen we voor het eerst de stad konden ontdekken. Tijdens de busrit had ik reclameborden gezien van een Hanna Hirsch-Pauli, een Zweedse kunstenares uit het impressionistische tijdperk. Daar wilde ik graag heen!
Via het oude stadsgedeelte liepen we naar het Nationaal Museum. Omdat we niet heel veel tijd hadden, besloten we direct de tentoonstelling van Hanna eerst te bekijken en daarna nog wat zalen waar we tijd voor hadden.
We leven op dit moment in een tijdperk waarin AI alles lijkt te overspoelen. Alles moet snel, is vluchtig en verdwijnt voordat je het gezien hebt. Maar hier stond de tijd even stil. Hoe bijzonder waren de schetsboekjes. Hoe herkenbaar om de schetsen en uitwerkingen naast elkaar te zien. Ik herkende de manier van werken. Ik herkende ook haar dilemma’s: creatief persoon zijn én moeder zijn.
Het heeft zo’n indruk nagelaten, en ik zou stiekem willen dat ik die rust ook nog kon vinden, om gewoon te gaan zitten schetsen, in plaats van altijd maar bezig te zijn met deadlines en alles vlug af te moeten hebben.
Het herkenbare verhaal dat er altijd mensen zijn die je werk niet mooi vinden... blijkbaar is dat iets van alle tijden. Al met al was het zeker het bezoek waard.
Toen we eenmaal terugliepen richting hotel, genoot ik van de kunst op gebouwen, boven deuren en op de pleinen. Met hoeveel zorgvuldigheid waren de kleinste details aangebracht! Ik begon me bijna te schamen voor mijn eigen tijdperk, waarin we een prompt schrijven en er iets uit de machine ratelt.
Het weer was heerlijk herfstachtig, de indrukken waren geweldig, ik heb weer veel inspiratie opgedaan, en dit was nog maar dag één. Ik ben benieuwd wat we de komende dagen nog gaan zien.
