Na zes maanden, 23 uur per dag plat te hebben gelegen doordat ik bij een auto-ongeluk een CSF-leak had opgelopen en daardoor niet naar huis kon vliegen, zou vandaag de dag zijn die alles moest veranderen.
Ik grap dat de meeste mensen een T-shirt kopen als souvenir in het buitenland, maar ik hoopte met ziekenhuissokken thuis te komen.
Het is een ervaring, opgenomen worden in een ziekenhuis in Amerika. Eerst moet je door de metaaldetector en worden je tassen doorzocht op wapens.
Maar daarna werd ik dan ook aan alle kanten in de watten gelegd, in mijn eigen ruime privékamer met een privéverpleegster.
Na de operatie moest ik nog zes uur plat liggen voordat ik naar huis mocht. Of de operatie geslaagd was, kon niemand zeggen. Er was 100 ml van mijn eigen bloed in mijn ruggenwervelkolom gespoten, in de hoop dat zoveel bloed het gat zou dichten en ik eindelijk naar huis kon vliegen.
Na zes uur plat liggen hielp de verpleegster me overeind.
“Mijn hoofd voelt plotseling zo licht!” roep ik enthousiast. “Anders dan voor de operatie.” Ze glimlacht en weet al dat “anders” bijna altijd een goed teken is.
Mijn hele lijf doet pijn en de dagen daarna zweef ik door de oxycodon tussen slapen en even wakker zijn. Na drie dagen besluit ik dat het genoeg is en stop ik met de medicatie. Ik bijt door de pijn heen en zet uiteindelijk mijn eerste stapjes. Het herstel wordt een lange weg met ups en downs, maar ik kom er uiteindelijk wel.
Tijdens die zes maanden plat liggen kon ik natuurlijk niet stilzitten en schreef en illustreerde ik het kinderboek Opwaarts. Ik heb dit boek geschreven voor de ouders die aan hun kinderen moeten uitleggen waarom ze niet kunnen opstaan want een CSFleak wordt vaak veroorzaakt door een ruggenprik. Ik heb dit boek ook opgedragen aan mijn artsen, dr. Wagner en dr. Siker, voor hun eindeloze hulp en het niet opgeven, zodat ik uiteindelijk veilig naar huis kon reizen.
Maar daarmee was het verhaal nog niet afgelopen. De afgelopen twee jaar heb ik te maken gehad met hevige hoofdpijn door een hoge druk in mijn hersenen, brain fog, geheugenproblemen en concentratieproblemen. Zelfs een eenvoudige wandeling was een enorme opgave, omdat ik moeite had om mijn evenwicht te bewaren. Daarbovenop leefde ik met de constante angst dat de blood patch zou kunnen loslaten.
Nu, twee jaar later, kan ik eindelijk zeggen dat het veel beter met me gaat, en ben ik dankbaar dat deze nachtmerrie langzamerhand verandert in een nare herinnering,
