“Is je werk ooit in een museum tentoongesteld?”
Ik knipper even met mijn ogen, mijn brein draait op volle toeren. Autisme modus kicking in: Zie ik er al zo oud uit? Lijk ik op een bekende Nederlander? Is dit een voorstel? Wat bedoelt ze met deze vraag? Ik vertel haar dat ik, net als Anton, ook een grafisch vormgever en illustrator ben en dat ik zelf verschillende kinderboeken heb uitgegeven, gewoon omdat ik het leuk vind.
Nu ik voor twee weken aan de andere kant van het land zit, bezoek ik verschillende musea die hier in de buurt zijn. Vandaag sta ik in het Anton Pieck museum. Als klein kind was ik al onder de indruk van zijn werk dus toen ik per ongeluk op het museum stuitte moest ik daar natuurlijk heen.
Het was natuurlijk geen groot museum, maar wat indrukwekkend. Zoals hij elke nieuwe plaat begon met grove schetsen, en dan verfijnde en daarna de kleurvlakken koos om vervolgens alles tot in detail uit te werken. Ben je in de buurt van Hattem dan is een bezoekje zeker de moeite waard!
De mevrouw achter de balie kijkt me nog steeds vragend aan. Ik glimlach en schud mijn hoofd. Tot mijn verbazing vraagt ze of ik een kaartje heb, want ze nodigen altijd graag gasten uit om hun werk neer te leggen of workshops te geven.
Ik geef haar mijn kaartje en loop een beetje verdwaasd naar buiten. Het warme zonnetje en de verkoelende wind brengen me weer terug op aarde. Verdraaid! Mijn werk ligt wél in het museum, bedenk ik me dan ineens. Het Oudheidkundig museum in Bleiswijk, wat toch ook wel een beetje bijzonder is toch?