Ben jij team Aanvallen of team Ontwijken?
LinkedIn. Elke week staat het schrijven van artikelen weer op mijn takenlijst. En soms heb ik daar gewoon geen zin meer in. Het is de paradox in mijn leven: ik moet zichtbaar zijn voor mijn bedrijf, terwijl ik het liefst onzichtbaar blijf.
Als ik LinkedIn dan toch open heb, reageer ik vaak spontaan op berichten die me opvallen. Zo ook op een post over vrouwenrechten. Een eerlijk, oprecht verhaal waar ik een reactie onder achterliet.
De volgende dag werd ik wakker met een nogal agressief en provocerend privébericht. Mijn eerste gedachte: wat moet ik hier nou weer mee?
Deze man was overduidelijk op zoek naar ruzie. Een lang, aanvallend bericht vol spel- en taalfouten en onjuiste beweringen over hoe wij vrouwen totaal niet nodig zouden zijn.
Als er iets is waar ik een hekel aan heb, behalve in de spotlight staan, dan is het confrontatie. En deze man gooide zoveel onzin in mijn inbox dat de speekselspetters van zijn boze geraas zowat aan de binnenkant van mijn beeldscherm zaten.
Het enige wat ik me afvroeg was: hoe denk jij een baby te kunnen maken zonder baarmoeder? Je gooit je prutje in de magnetron, wacht tien seconden en PLING, daar is je baby?
Ik stuurde hem een kort en bondig bericht terug, dat ik hier niet van gediend was. Wat mij betreft was hiermee de kous af.
Maar toen ik het een vriendin liet lezen, riep zij meteen: ‘Going to the mattresses! Fight, fight, fight!’ Ook mijn dochter voelde haar aanvalsdrang opborrelen. Voor mij was het de energie niet waard.
Toch maakte mijn korte reactie hem blijkbaar nog bozer, want ik kreeg nog meer verwijten over hoe respectloos ik ben. (door niet in te gaan op zijn aanval??)
Voor mij was het over en uit. Dikke doei. Tot nooit meer ziens.
Ik weet niet wie hem zo enorm gekwetst heeft, maar het is niet mijn taak om die wond te helen.
Wat is jouw eerste reactie als je uit het niets een boze DM krijgt van een derdegraadsconnectie? Ga je de strijd aan of laat je het gaan?